De ene voet voor de andere

Ik loop. Zet de ene voet voor de andere. Mijn ogen scannen continu de ondergrond op keien, boomwortels of andere oneffenheden. Dauwdruppels op mijn jas. De geur van bos in mijn neus. Achter me hoor ik mijn vader. Zijn voeten die net een ander ritme aanhouden dan de mijne. Zijn ademhaling die steeds luider en frequenter wordt naarmate de weg meer naar boven klimt.

Er hoeft niet veel gezegd te worden. Het pad voor ons vertelt al genoeg.
De weinige woorden die we wisselen gaan over de vraag op welke plek we een rustmoment in zullen lassen. Om iets te eten en te drinken. En onze voeten even rust te gunnen.

Hoe langer de wandeletappes, des te korter zijn de avonden. Slaap vult onze hoofden en harten zodra we ons bed zien. Het lichaam regenereert. De geest laadt zich op voor de volgende wandeldag.

We ontwikkelen een ijzeren ochtendroutine. Wakker worden, douchen, ontbijten en wandelkleding aan. Waterflessen vullen, onze backpacks opnieuw inpakken en de broodjes en het fruit bovenin stoppen. Backpack op de rug tillen, de riempjes rondom heupen en borst aantrekken en onze weg vervolgen.

De route van 165 kilometer lijkt een eeuwigheid te duren, maar voordat ik het weet ben ik weer thuis. Afspraken, beeldschermen, deadlines, klusjes, taken, verplichtingen. Even dreigt het hoofd weer vol te lopen met gedachten. Over de onvolkomenheden van het verleden. De noodzakelijkheden voor de toekomst.

Wandelen brengt het leven weer terug tot overzichtelijke proporties.
Stel je reisgezelschap samen. Maar blijf je eigen pad volgen.
Kies je bestemming. Maar durf daar soms van af te wijken.
Neem mee wat je nodig hebt. Maar ook niet meer dan dat.
Zoek je grenzen op. Maar zorg goed voor jezelf.

Zet de ene voet voor de andere. Loop.

1 reactie op “De ene voet voor de andere”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *