Over plassen en werken als intersubjectieve realiteit

Ik sta in de rij voor het damestoilet in een club waar het rond 5 uur ’s nachts inmiddels afgeladen vol is. Er is maar één toilet beschikbaar. Langzaam zie ik hoe zich in de rij allemaal groepjes vrouwen vormen. Het groepje voor me discussieert luidkeels en met grote gebaren, terwijl ze af en toe duidelijk naar mij kijken. “¿Qué?”, vraag ik in mijn beste Spaans. Een van de meiden pakt me zacht, maar dwingend bij de arm. “If you want, you can come with us. In the toilet”, wijst ze. Even kijk ik haar verwonderd aan. Tegelijk voel ik de druk op mijn blaas toenemen. “Sure”, zeg ik. Voor ik het weet staan we met z’n vieren in de tl-verlichte wc. De kleinste van de meiden drukt ons allemaal een papieren zakdoekje in de hand en laat als eerste haar broek zakken. We kletsen ondertussen gezellig over koetjes en kalfjes en werken onze uitgelopen mascara bij, terwijl we om de beurt plassen. Er wordt hard op de deur geklopt door de volgende ongeduldige groep wachtenden. We negeren het en omhelzen elkaar.
“I love you”, zegt één van de meiden terwijl ze me stevig tegen zich aandrukt.
“I love you too”,  antwoord ik, terwijl mijn verwondering plaatsmaakt voor de diepe genegenheid die je alleen kunt voelen als je samen een dronken plaservaring gedeeld hebt.

Verwondering zorgt voor ruimte om op een andere manier naar dingen te kijken. Het is een vorm van observeren zonder oordeel en vraagt erom de wereld te aanschouwen met aandachtige nieuwsgierigheid. Die verwondering kreeg een nieuwe lading toen ik eindelijk toekwam aan het lezen van de bestseller Sapiens van Yuval Noah Harari. Hij schrijft in zijn boek over intersubjectiviteit. Mensen komen met elkaar overeen welke betekenis ze aan bepaalde niet-stoffelijke zaken geven. We geloven dat we ons aan wetten moeten houden, dat geld van waarde is en dat privacy betekent dat je alleen naar de wc gaat. Als we niet langer in deze betekenis geloven, zakken deze concepten als een plumpudding in elkaar. Ze bestaan dan niet langer.

Werken als intersubjectieve realiteit

Plassen en werken als intersubjectieve realiteit Rebelinda

Ook aan werken geven we een bepaalde gedeelde betekenis. We geloven dat werken bij het leven hoort, dat we ons door werk ontwikkelen en dat het normaal is om gemiddeld 8 uur per dag te werken. Tot voor kort dachten we ons werk het beste te kunnen doen in kantoortuinen. Na corona geloven we dat we ook thuis kunnen werken, op afstand via het scherm. Er is een nieuwe betekenis van werk ontstaan. Steeds meer mensen omarmen het nieuwe geloof in hybride werken. En als de meerderheid dat doet, wordt het vanzelf een realiteit.

Ik voel me bevoorrecht dat ik hier een ritme kan aanhouden dat bijna volkomen afgestemd is op mijn lichamelijke en geestelijke behoeften: opstaan wanneer je wakker wordt, eten wanneer je honger krijgt, slapen wanneer je moe bent en werken wanneer je er zin in hebt. Ik zit daardoor niet langer uren achtereen achter de computer en kan meer openstaan voor contact met mensen en de wereld om me heen. Garmin vertelt me bovendien dat ik ongemerkt elke dag zo’n 25.000 stappen loop.


Werken tjokvol tegenstrijdigheden

Thuis doen we enorm ons best om 8 uur per dag productief te zijn, terwijl onderzoek reeds heeft uitgewezen dat ons brein dit helemaal niet aankan. We vinden een werk-privébalans ontzettend belangrijk, maar besteden wel een groot aantal uren aan werk, vaak meer uren dan “opgelegd” door de baas. Vacatureteksten vragen om mensen die innovatief en creatief zijn en “out of the box” kunnen denken, maar we creëren vervolgens werkomstandigheden die weinig afwisseling en inspiratie bieden. We vinden onze gezondheid van het grootste belang, maar moeten moeite doen om ergens tussen de vergaderingen een lunchwandeling te proppen of forceren onszelf om bekaf in de avond nog een hardlooprondje te doen of sportschoolbezoek af te leggen. Ons idee van werken is een vat vol tegenstrijdigheden.

 “In tegenstelling tot natuurkundige wetten, die geen inconsistenties kennen, zit elke door de mens bedachte orde tjokvol tegenstrijdigheden. Culturen zijn constant bezig die tegenstrijdigheden met elkaar in overeenstemming te brengen, en dat proces leidt tot verandering. Wanklanken in onze gedachten, ideeën en waarden dwingen ons tot nadenken, herevaluatie en kritiek, als twee dissonante muzieknoten die een compositie vaart geven.”

Yuval Noah Harari

Ruimte om buiten de kaders te stappen

De combinatie van verwondering en intersubjectiviteit geeft ongelooflijk veel ruimte om over die tegenstrijdigheden na te denken en buiten de kaders te stappen. Hoe wil je leven, hoe wil je werken, hoe wil je wonen, hoe wil je je tijd besteden, hoe wil je je relaties vormgeven? Natuurlijk betekent dat niet automatisch dat je alle bestaande conventies opzij kunt zetten. Jij kunt in je eentje bijvoorbeeld besluiten niet langer te geloven in de waarde van geld, maar dat wil niet zeggen dat de hele samenleving daarin meegaat. Als je je boodschappen mee wilt krijgen, zul je toch gewoon die centen aan de caissière moeten overhandigen. Toch geloof ik dat individuele acties samen een optelsom kunnen vormen die een beweging naar verandering inzetten.

Ik kom hier veel mensen tegen die werken op een andere manier invullen. Neem bijvoorbeeld de Spanjaarden die van 14 uur tot 16 uur (of langer) stoppen met werken om een uitgebreid hapje te eten en te rusten. Veel buitenlanders hier combineren het werken met een nomadische leefstijl.
David bijvoorbeeld is een Amerikaanse expat die in Amsterdam woont en nu een paar maanden in Granada overwintert. Hij werkt als freelance fotograaf en moet af en toe op reis voor een fotoshoot. Verder vermaakt hij zich in Granada prima met hiken en skiën in de Sierra Nevada. Ilse uit Nederland reist alleen met haar bus door het zuiden van Europa en logt af en toe in om haar expertise als planoloog in te zetten. Mikko uit Helsinki reist samen met zijn vriendin en hond in zijn zelfgebouwde van. Hij werkt af en toe op afstand wat uren in de IT en heeft besloten binnenkort zelfs de huur van zijn appartement op te zeggen om nog vrijer te kunnen zijn.

Nomadisch werken?

Wat kan en wil ik met deze ruimte doen? Wat is reëel? Een nomadisch leven klinkt romantisch en zou ik best een tijdje kunnen volhouden. Maar ik weet ook dat ik gehecht ben aan mijn huisje en stadje Utrecht. Ik vind het fantastisch om hier veel nieuwe mensen te leren kennen, of het nu in een wc van een club is, op een terras of via Bumble. Maar ik merk ook dat we uiteindelijk slechts passanten zijn in elkaars leven. Thuis heb ik vrienden met wie ik een diepere connectie heb opgebouwd en dat is voor mij enorm waardevol. Daarnaast hecht ik aan het hebben van collega’s. Bovendien wil ik niet alleen geld verdienen om van te kunnen leven, maar wil ik ook van betekenis kunnen zijn. Ik werk vanaf hier aan de ingrediënten om dat mogelijk te maken. Ondertussen geniet ik volop van de ruimte die ik nu voel in mijn hoofd en in mijn hart. Mocht ik eenmaal thuisgekomen weer in kaders vast komen te zitten, weet ik alvast wat de remedie is: gewoon even samen plassen in de club. Wie durft?

3 reacties op “Over plassen en werken als intersubjectieve realiteit”

  1. Yes!!! Ik ook lieve Lin!!
    Laten we deze remedie in stand houden ?
    * Gaat vast wc op de derde boeken, zakdoekjes verzamelen en uitdelen *

  2. Ik durf! Met liefde!
    En kijk uit naar je weer hier in het Utrechtse te hebben en samen niet binnen beperkingen te werken, maar te doen waar we voor staan en waar we in geloven, of dat nu ‘s ochtends om 10 uur met koffie is of ‘s nachts om 5 uur in een club 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *