Vrijheid, blijheid?!

Ik keek er al weken naar uit: mijn vriendinnen zouden een paar dagen langskomen in Granada. Ik keek er zelfs zo erg naar uit dat ik me bijna afvroeg of ik niet beter gewoon naar huis kon gaan. Ondertussen had ik al veel voorpret. Bij elke plek of activiteit die ik leuk vond, dacht ik meteen: hier neem ik ze mee naar toe! Inmiddels begon het activiteitenprogramma dermate grote proporties aan te nemen dat de vriendinnen genoodzaakt zouden zijn om eveneens twee maanden te blijven in plaats van vier dagen.

Een greep uit het programma: slenteren door Albaicín en Sacromonte en wijn drinken, picknicken bij het San Miguel-kerkje en wijn drinken, relaxen in de hammam en daarna wijn drinken, hiken naar de top van de berg en wijn drinken, tapas eten en wijn drinken, dansen op techno en reggaeton en van alles drinken. Het was een intens, maar onvergetelijk weekend waaraan we ongetwijfeld nog een aantal keren herinneringen op zullen halen. “Weet je nog toen…?”

De waarde van gedeelde ervaringen

Ervaringen krijgen pas echt waarde als je ze kunt delen. Dat ondervond ik als student aan den lijve toen ik drie maanden alleen door China reisde. Ik kan me het gevoel nog herinneren dat ik had bij de Chinese Muur. Het was werkelijk prachtig om te zien. Maar de ervaring voelde leeg, omdat ik niemand had om het mee te delen.
Het achteraf laten zien van vakantiefoto’s vult die leegte niet. Ik weet nog dat vrienden van mijn ouders vroeger na elke vakantie tot vervelens toe hun vakantiefoto’s meenamen om te laten zien waar ze geweest waren en wat ze beleefd hadden. Ik vatte dat toen op als een vorm van opschepperij: kijk ons even mooi en duur op vakantie zijn geweest. Maar nu denk ik dat het een poging was om de ervaring te delen en daarmee waardevoller te maken.
Een modernere versie hiervan is het vullen van je Instagram-account met jaloersmakende foto’s. Maar behalve de kortstondige endorfines die loskomen na elke like, draagt ook dit niet echt bij. Op Instagram kwam ik een vrouw tegen die drie maanden had doorgebracht in Spanje, niet in Granada, maar in Barcelona. Ze schrijft heel openhartig:

“Ik werkte bij talloze coworkingspaces en koffietentjes, ontmoette mensen van over de hele wereld, woonde in 2 verschillende appartementen met én zonder huisgenootjes, vierde kerst met 6 compleet onbekende vrouwen, zat op Nieuwjaarsdag op het strand zonder jas, probeerde meer dan 50 restaurants en cafés, ging wekelijks naar de sportschool, liep vrijwel dagelijks 10.000 stappen, genoot van ouderwets gezellige huisfeestjes tot 5 uur ’s ochtends, beklom meerdere bergen voor een waanzinnig uitzicht, liet mezelf een nieuw kapsel aanmeten bij de kapper en zag vrijwel alle toeristische highlights van Barcelona. Maar aan de andere kant was het ook best wel eens eenzaam.”

Het heeft veel overeenkomsten met deze goudeerlijke blog van schrijver en digital nomad Mark Manson:

Last year I visited 17 countries. This year I will visit 10. Last year, I saw the Taj Mahal, the Great Wall of China, and Machu Picchu in a span of three months. I hiked a volcano and a glacier 2,000 miles apart in the same week. My life is awesome—no, really, my life is fucking awesome. It just needs a parental advisory sticker. Because the price of overwhelming freedom is often my isolation.

De Britse schrijver en columnist Oliver Burkeman constateert in zijn recente boek dan ook:

The point isn’t that freelancing or long-term travel are intrinsically bad things. It’s that they come with an unavoidable flip side: every gain in personal temporal freedom entails a corresponding loss in how easy it is to coordinate your time with other people’s. [It] lacks the shared rhythms required for deep relationships to take root.

Synchroniciteit en gedeelde ritmes

Vrijheid blijheid Rebelinda

Ik herken het gemis aan dat gedeelde ritme. Na het weekend met de vriendinnen keerden zij huiswaarts om die maandag weer aan het werk te gaan. Ik was de bofkont die lekker vrij was, maar liep die dag toch een beetje met mijn ziel onder mijn arm door Granada. Of die keer dat ik in een Zoom-call zat. Fantastisch natuurlijk dat ik na de call lekker in de Spaanse zon kon zitten. Maar feit was ook dat ik het koffiemoment met taart ging missen op het kantoor in Nederland. Tijdens het thuiswerken ervaren we dat eigenlijk allemaal. We hebben enorm veel vrijheid om onze tijd zelf in te delen. Dat is heerlijk. Maar wat is het eigenlijk een gemis om niet om klokslag 12 uur de laptop dicht te klappen en met een aantal collega’s gezamenlijk te gaan lunchen. Als je de laatste roddels wilt uitwisselen, ervaringen wilt delen en zodoende écht met elkaar wilt verbinden, zijn deze “synchronisatiemomenten” van grote betekenis.

Zoals Judith Shulevitz stelt:

“The trouble with individualist freedom is that a society ends up desynchronizing itself.”

Dat klinkt misschien wat overdreven, maar het is denk ik wijs om ook oog te hebben voor de vaak miskende keerzijde van thuiswerken, verre reizen maken en de nomadische leefstijl in plaats van het compleet te romantiseren. Hoe belangrijk we onszelf en onze persoonlijke vrijheid ook vinden en koesteren, we zijn erbij gebaat om een deel van die vrijheid in te leveren en ons aan te passen aan een collectief ritme. Dat maakt het namelijk mogelijk om elkaar te ontmoeten en gezamenlijke ervaringen te delen.

Dansen als ultieme vorm van synchroniciteit

Als het gaat om de behoefte aan ritme en synchroniciteit is het dan ook niet verbazingwekkend dat we hier in Granada meer dansen dan ooit tevoren. Het uitgaansleven hier is bruisend en gaat door tot in de vroege ochtenduren. Het kostte ons in het begin wel even wat moeite om te synchroniseren met het ritme van de Spanjaarden. Er zit een volgorde in de plekken die je aandoet als je uitgaat. Eerst doe je verschillende tapasbars aan, dan ga je naar de kleinere kroegen waar muziek gedraaid wordt, dan naar een pré-club die ongeveer om 4 uur sluit en dan naar de echte club, waar het pas na 4 uur enigszins druk wordt. Vooral na alle corona-beperkingen is het heerlijk om eindelijk weer in een zaal vol mensen te staan en te dansen. Dansen als puur fysieke activiteit doet goed na de overkill aan schermtijd en het weinige bewegen als gevolg daarvan. Samen dansen op eenzelfde ritme, dezelfde flow hebben en je onderdeel voelen van een geheel is de ultieme manier van verbinding en het wij-gevoel.

Saai is zo slecht nog niet

Onze vervolgbestemming na Granada is Berlijn. Laat die stad nou net bekend staan om zijn vele clubs om lekker te dansen. En laten we daar nou net óók een aantal familieleden en vrienden ontmoeten om samen ervaringen te delen. We hebben er veel zin in! Als er iets is wat ik van deze sabbatical meeneem is het dan ook dit besef: vrijheid en vrije tijd is waardevol, maar het delen van ervaringen en synchroniciteit is onbetaalbaar. Daarom genieten we volop van de vrijheid die ons nog rest, wetende dat we straks met heel veel plezier terugkeren in ons thuislandje om te synchroniseren met dat “saaie” leef-werkritme van de mensen om ons heen.

1 reactie op “Vrijheid, blijheid?!”

  1. Hi Linda,

    Heerlijk weer je blog, genieten van je vrijheid en dan ook nog eens je vriendinnen op bezoek. Zij weer weg en jij valt even in een moment van…..
    Niet treuren, gewoon verder gaan met genieten van de vrijheid. Over een paar maanden zit je misschien weer in het ouderwetse. Hoewel zoals vroeger wordt het nooit meer.

    Veel liefs meid en geniet er nog even van. ook straks in Berlijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *